Paul Weijkamp

Paul stelt zich voor..

Lang geleden, in de tijd dat de dienstplicht nog bestond in Nederland, moest ik me met mijn tweelingbroer in Zwolle melden voor de keuringsdag. We werden, samen met nog heel veel andere jongens, ontvangen in een grote zaal vol met, vanzelfsprekend militair precies in rijen opgestelde stoelen. Exact op de verordonneerde tijd heette een officier iedereen welkom en begon uit te leggen wat er die dag wel en niet verwacht werd. Hij was nog maar net begonnen toen er een jongen op rolschaatsen de zaal in kwam, een rondje reed, op de voorste rij een lege stoel vond, daar ging zitten en tegen de officier zei: “Mijn excuses dat ik iets te laat ben. Gaat u verder”

Deze entree leidde tot uiteenlopende reacties in de zaal. Er werd gelachen, er klonk zelfs applaus en gejuich en een enkeling riep “Boe”. De officier was duidelijk van zijn uit zijn routine gehaald, maar probeerde dat uit alle macht te onderdrukken. Hij richtte zich tot de jongen met de rolschaatsen en zei: “Gelooft u mij, ik heb wel gekkere dingen gezien”.

Ik moet met open mond hebben toegekeken. Verwondering, bewondering, jaloezie en….  verwarring.  Dit was namelijk geen pose, geen provocatie. Dit was geen zorgvuldig uitgedokterde strategie om onder de dienstplicht uit te komen. Dit was, ik heb er geen ander woord voor, echt. Hier had iemand het lef om zichzelf echt te laten zien en dat in een omgeving waarin dat, voorzichtig uitgedrukt, ongewoon is.

Samen met de mensen van humanage werk ik als acteur in zowel de rollenspelen die een onderdeel zijn van de assessmentcenters als in trainingen en coaching-sessies. Hoewel ik dus zelf rollen speel zie ik het, paradoxaal genoeg, als de kern van mijn werk om anderen in staat te stellen te laten zien wat ze –echt- in huis hebben. Vervolgens is dat niet het eindpunt, maar juist het startpunt. Mede mogelijk maken wat mogelijk is én wat (nog) onmogelijk lijkt. Als dat –echt- lukt dan ontstaat er –echt- iets en dat is –echt- alsof er iemand op rolschaatsen binnen komt.